Ready for take-off.

Een raar weekend. Zaterdag zonnig en zelfs een beetje te warm soms en zondag de ganse dag koud en regen. En net op zo een moment besluiten de koolmezenjongen in het nestkastje dat ophangt vlak voor ons raam van de woonkamer om de wijde wereld in te vliegen. Maar het zal tijd geweest zijn zeker. ‘s Morgens kwam één van jongen al regelmatig aan het invlieggat kijken en in de namiddag was het tijd om te vertrekken en vloog ze (of hij) dapper tot aan de overzijde van ons terras.

pimpelmees.jpg

Klaar om te vertrekken.

Zaterdag was het dan wel goed weer en dus heel wat tijd buiten doorgebracht. Voormiddag in onze Zuid-Limburgse velden rond gereden. De sporen van de zondvloed van een paar dagen geleden waren al grotendeels uitgewist.

Enkele leuke waarnemingen waaronder een wijfje bruine kiek en ook nog een wijfje blauwe kiek. Veel gele kwikken, veldleeuweriken en zelfs een paar zingende grauwe gorzen. Deze akkers zijn echt de moeite om als vogelaar te bezoeken. Tussendoor een koppeltje patrijzen en een pronkende fazantenhaan.

patrijs.jpg

Patrijzen, jammer genoeg een zeldzaamheid tegenwoordig.

patrijs-2.jpg

Fazant is een ingevoerde exoot, maar wel een mooie.

Ondertussen heb ik mijn handen meer dan vol met het ringen van jongen en dus ook het opvolgen van nesten. Zo volg ik een nest op van een zwartkop die momenteel met jongen ligt van een paar dagen oud.

Zwartkop, what’s in a name. De persoon die de naam bedacht voor deze soort moet gedacht hebben dat hij deze keer wel heel makkelijk zijn werk kon doen. Een bruingrijs vogeltje met een zwart kapje op de kop dat noemen we toch gewoon een zwartkop. Tot dat hij mevrouw zwartkop te zien kreeg. Want die heeft dan wel een rosbruin kapje. Meneer zwartkop en mevrouw bruinkop, maar dat zou te ingewikkeld zijn. De jongen kiezen in hun jeugdkleed dan ook voor een bruin kapje. Kwestie van vader niet jaloers te maken denk ik. Maar voor de rest laat dit op het eerste zicht wat saaie vogeltje wel van zich horen. Niet voor niets wordt hij bij onze noorderburen de bastaardnachtegaal genoemd. Als meneer zwartkop zijn bek opentrekt produceert hij een vloed van melodieuze en aangename tonen waar ik regelmatig even voor blijf stilstaan om van te genieten. En mevrouw bruinkop kijkt meestal van op een afstand fier toe hoe haar ventje het beste van zichzelf geeft in één of andere dichte meidoornstruik.

zwartkop1.jpg