Aap in het riet.

Voormiddag mijn denkelijk laatste nest voor dit broedseizoen geringd. Een nestje kleine karekiet dat ik een tijdje geleden vond in een rietkraag. Toen lagen er 3 eitjes in en nu 2 jongen. Het werd wel een hachelijke operatie want het waterpeil was een stuk gestegen tegenover mijn laatste bezoek. En mijn laarzen waren net hoog genoeg om geen water binnen te krijgen. Maar de 2 pulli werden dan toch geringd.

Daarna nog wat vogelkes gekeken en een zomertaling in eclipskleed ontdekt. Eenden wisselen nu redelijk drastisch van verenkleed. Er is zelfs een periode dat ze niet meer kunnen vliegen en dan is een opvallend en fel gekleurd uiterlijk niet echt een goede keuze. Alle eenden trekken dan ook een onopvallend en saai kleedje aan om zo weinig mogelijk op te vallen. Als vogelkijker een fustrerende situatie want plots lijken al die eenden heel erg op elkaar.

En omdat het zonnetje zich liet zien besloot ik om nog eens een bezoekje aan ‘t Vinne te brengen. Vanuit de toren scande ik het ganse gebied en kon een paar leuke soorten ontdekken. Oeverloper, kleine mantelmeeuw, zilvermeeuw. En dan plots een snel vliegend exemplaar, laag over het water, wouwaap !

Een zeldzame gast die ik wel wat beter wilde zien. Daarom verhuisde ik naar een van de kijkhutten. Van daaruit kon ik dit minireigertje verschillende keren over het water zien scheren en in het riet duiken. Dit was weer eens zalig vogeltjes kijken. Ontspannen genieten van wat er allemaal gebeurt rond mij. Een jonge fuut die op een enerverende manier zijn moeder al bedelend achtervolgd, kokmeeuwen die sierlijk voorbij zweven, jonge meerkoeten die waterplanten te lijf gaan,… en dan plots het mannetje wouwaap dat recht op de hut afvliegt en pal langs mij passeert. Zaaaaaaaaalig.

Mijn voormiddag werd dan afgesloten met mevrouw wouwaap die iets verder aan de rand van een rietkraag laat zien waarom er het woord aap in haar naam komt. Als een evenwichtsacrobaat wandelt ze op de vertikale rietstengels om af en toe haar hals uit te rekken om een visje te verschalken. Een fuut die iets te dicht komt levert even de typische paalhouding op. Dit is vogels kijken zoals het hoort, rustig zonder druk en met een geutje adrenaline.

wouwaap.jpg

Wouwaap die ik ooit in Hongarije op foto kon zetten (vanaf een waterfiets :-))