De verrijzenis.

Van vrijdag op zaterdag heb ik besloten om mij aan te sluiten bij de momenteel heersende griepepidemie. Een ervaring waarvan ik de iets minder smakelijke details voor mezelf ga houden.

Eddy ging echter wel op pad met zijn balchatri, maar zaterdag bleken de vogels solidair te zijn met mij. Hij ving er geen enkele. Zondag zette hij echter zijn nieuwe val in en die bleek wel succesvol. Twee adulte mannetjes torenvalk en maar liefst vijf buizerds. Ik kon dit enkel vaststellen van achter mijn computer en dit met een warm gevoel. Niet van de opwinding, maar van de koorts jammer genoeg.

Maandag was het gelukkig een stuk beter. Dus ging mij afspraak met André wel door. Een dagje verlof werd opgeofferd aan het plaatsen of verplaatsen van een aantal kerkuilenkasten. We begonnen in een heuse slottoren. Met een ridderlijk gevoel werd de door Andre meegebrachte kast naar boven gesleurd en vakkundig geplaatst. Dat vakkundige kwam volledig van Andre want ik beperkte mijn inbreng, dankzij mijn twee linkerhanden, tot het bijbrengen en vasthouden van materiaal. Maar dat is ook belangrijk (bleef ik mijzelf vertellen).

Dan was het de beurt aan een tweede kasteel, bevolkt door wellicht de laatste nonnetjes (en ik bedoel niet de eendensoort) in onze regio. Eerst werd de nestkast (weer door Andre natuurlijk) afgebroken. die stond in een oud duivenhok en was tot de helft gevuld met duivenmest, hmmmmm. Daarna hebben we ze terug opgebouwd in opnieuw een van de torens. 

18feb.jpg

Ons bouwsel.

Tussendoor kregen we van de zeer gastvrije directeur van het klooster een lekkere tas soep aangeboden. En die was welkom want ik had natuurlijk mijn boterhammekes niet bij.

Daarna naar de kerk van Wellen. De daar aanwezige nestkast werd nog nooit bezocht. Dus dachten we ze eens te verplaatsen. Ook dit lukte redelijk vlot. Van het schip van de kerk en met de buitenmuur verbonden met een heel lange pijp, die hier ook weer helemaal dichtzat met duivenmest ging het naar een van de galmgaten van de toren.

En tenslotte gingen we nog even langs bij Nadia en Georges, een zeer vriendelijk koppel met een groot hart voor de natuur. Daar stond al even een nestkast klaar om in de mouttoren gezet te worden. De eerste poging om ze met een koord naar boven te hijsen leverde een gebroken band op. Dus de kast maar uit elkaar gevezen en stuk per stuk naar boven. Terug in elkaar gezet (merci, Andre) en kast nummer vier voor vandaag staat klaar voor zijn toekomstige bewoners.

189feb.jpg

Hopelijk zien we in een van de vier nestkasten binnenkort dit beeld.