Het lot van een vogelaars-echtgenote.

Een weekje op vakantie met zijn tweetjes. Leuk, maar wel met af en toe een beproeving voor de echtgenote van een vogelaar (waarvoor mijn levenslange dank en respect voor mijn vrouwke). Want hoe ik het ook probeer te ontkennen en mezelf dat dikwijls (ook op deze reis) probeer wijs te maken… elke reisbestemming die wordt gekozen of elke uitstap of plan dat we maken tijdens die reizen heeft wel ergens een vogelsoort als verborgen agenda.

Deze keer was de bestemming Madeira. Reden : meer zon dan in België (maar om minder te krijgen moet je al naar de zuidpool denk ik), rust (relatief) en een paar endemische soorten (daar is dan die verborgen agenda).

Op het vliegveld werd ik tijdens de uitleg over onze huurwagen, die ik dan ook maar half hoorde, al getrakteerd op mijn eerste nieuwe soort op mijn lifelist. Een zingende kanarie. Geen geel pietje in een kooi of de kleinere versie die we in België (jammer genoeg alsmaar minder) soms zien. Neen, de voorvader van alle kanaries die momenteel in een kooitje zitten en hun meesters verblijden met melodieus gezang.

madeira-4.jpg

De “echte” kanarie, Serinus canaria.

Ons hotel lag in de hoofdstad Funchal en dus werd er (bijna) elke avond naar een hoger gelegen plekje bij de oceaan gewandeld. Om met mijn telescoop naar de oceaan te turen en zeevogels te bekijken. Eén avond durfde ik mijn vrouwke zelfs een paar uurtjes op een terrasje achterlaten met een goed boek om op een rots te klimmen om nog iets beter te kunnen seawatchen (weerom mijn onmetelijke respect). En de bewering dat het hier voor deze activiteit top is werd bevestigd. Elke avond een constante stroom van voorbijvliegende zeevogels. Vaak ook mooi dichtbij (hoewel dit voor seawatchers iets relatiever is dan bij het “gewone” vogels kijken). Kleine, noordse en kuhl’s pijlstormvogel à volonté. En ook een zo goed als zekere gon-gon die nog in kleine aantallen op het eiland broeden. Maar de vogel vloog iets te ver op zee om 100% zeker te zijn.

madeira-3.jpg

Ook Porto Moniz bezocht, een heilige plek voor seawatchers.

Een rondrit langs de kustweg van het eiland bleek een goede keuze. Niet enkel kregen we een beeld van de natuurpracht van dit groene eiland. Maar tijdens een stop (omdat het vrouwke door de vele bochten een beetje misselijk werd) in een overigens prachtige vallei vlak bij Boaventura scoorde ik mijn eerste endeem (een endemische soort is een vogel die enkel in een bepaald gebied voorkomt) van deze trip, de trocazduif. Een ver neef van onze houtduif die enkel op Madeira broedt.

madeira-13.jpg

De vallei waar ik mijn eerste trocazduif ooit zag.

madeira-11.jpg

Aan mooie landschappen trouwens geen gebrek.

madeira-12.jpg

Madeiriaans vee langs de weg.

Ook tijdens onze bezoekjes aan de stad werd de honger naar waarnemingen gestild met plaatselijke flora en fauna. Voor plantenliefhebbers moet dit volgens mij trouwens een onuitputtelijke bron van plantenlijstjes opleveren. Variatie genoeg. Wat een weelde.

madeira-2.jpg

Monarchvlinder, aanwezig in elk park van de stad.

madeira.jpg

Ook heel wat hagedissen waar ik jammer genoeg niks van ken.

De laatste dag werd er een trip met een kabelbaan naar Monte gepland. De verborgen agenda (die ik voor mezelf weer probeerde te ontkennen) waren twee soorten die ik nog graag wou zien. En we waren nog maar net aangekomen of in een olijfstruik ontwaarde ik een rondhippend vogeltje. Jawel, daar zat op nog geen twee meter van mij vandaan een schitterend madeiragoudhaantje. Ik kon alle kenmerken in detail bekijken omdat hij zich enkele keren in vol ornaat liet bewonderen. De euforie was compleet. Dit werd gevierd met een pintje op een terras met een mooi uitzicht op een vallei. Waar iets later een trocazduif opvloog. Moet er nog zand zijn. Op de terugweg trouwens nog een vijftal exemplaren te zien. Daarna besloten we een korte wandeling te maken via een pad dat de vallei inliep. Aan een romantisch bruggetje werd even halt gehouden en daar wees mijn vrouwtje (wat kan een fanatieke vogelkijker nog meer wensen, zijn vrouwtje die ook vogeltjes begint te zien) een vogel aan die ze had zien verspringen. Jawel, de plaatselijke vorm van onze vink zat daar te schitteren in de zon. Missie volbracht.

madeira-14.jpg

Beeld van de vallei met de typische laurierbossen.

madeira-10.jpg

De brug waar mijn vrouwke de microbe (hopelijk voor lang) te pakken kreeg.

madeira-7.jpg

De echte kon ik niet fotgraferen, maar toch een tekening op een deur in de stad van de ondersoort maderensis.

Om iedereen toch gerust te stellen. We hebben een leuke tijd gehad op Madeira met toch nog tijd genoeg om andere dingen te doen. Maar die verborgen vogeltjes-agenda zal er toch altijd bij zijn.

madeira-5.jpg

Duiven genoeg in Funchal.

madeira-8.jpg

Maar deze trocazduif was toch mijn kers op deze Madeira-taart.

madeira-15.jpg

Crazy-birder goes bananas Knipogen

2 thoughts on “Het lot van een vogelaars-echtgenote.

Comments are closed.