Nieuwe lelijkerd.

Vrijdag na het werk de bibliotheek bezocht. Niet omdat ik nood had om mijn literaire behoeftes te bevredigen, maar wel omdat daar nestkasten hangen van gierzwaluw waar je vanuit de vensters van de bibliothecaris aan kan. Vorig jaar had ik daar al een nestje, maar de jongen waren toen al te groot om te ringen. Deze keer zou ik wel op tijd zijn. En jawel, van de 2 eieren was er eentje uitgekomen en toen ik de kast opendeed keek een stevig jong mij aan. Voor mij de eerste keer dat ik deze soort kon ringen.

29juni.jpg

Gierzwaluwen zijn trouwens fascinerende vogels. Dit jong gaat denkelijk de komende jaren geen grond onder zijn pootjes voelen, want ze vliegen nonstop en komen enkel naar beneden om te broeden. Wat ze de eerste twee jaar niet doen. Voor de rest blijven ze vliegen en eten, drinken, paren en slapen (jawel) ze al vliegend. Ze leggen trouwens grote afstanden af. Niet enkel om de winter door te brengen in het verre zuiden, maar ook als het weer hier tijdens het broedseizoen wat tegen zit kunnen ze even naar Frankrijk vliegen. De jongen in het nest gaan dan in een soort standstill-toestand tot de ouders terug komen met voedsel. Dit kereltje vertrekt trouwens na het verlaten van het nest dadelijk richting Afrika zonder mama op papa gierzwaluw en zonder gps.

29juni-2.jpg

Beeld van de nestkasten.

Zaterdag een eerste controleronde gedaan van de kerkuilenkasten. De berichten die ik kreeg via mail waren alvast niet echt hoopgevend en mijn ronde bevestigde dit enkel. Na 10 controles (waarvan de helft vanop de grond omdat er geen ladder beschikbaar was of geen sleutel van de kerkdeur) stond de teller op zero, zero geringde vogels. Eentje kon ik bekijken, maar die lag dan ook dood op één van de kerkzolders. Een adult en ongeringd exemplaar. Voor kerkuil dus een rampjaar. 

Dan zondagvoormiddag met Gert en Etienne op stap. Controle van een sperwernest dat ik vorige week ontdekte. Gert klom naar boven en vond een nest met 3 eieren. Dus dat wordt nog een keer terug komen als er pulli zijn. Hopelijk kan ik er de komende weken nog een aantal localiseren.

En dan nam ik tenslotte afscheid van een oude vriend. Mijn oude Swarovski-telescoop op internet gezet en geen 24 uur later stapte een tevreden, nieuwe eigenaar naar buiten met mijn kijker. Een jonge en ethousiaste vogelkijker. Hopelijk beleeft hij er evenveel plezier als ik gedaan heb de voorbije 20 jaar. Zelf ga ik nu op zoek naar een kleiner exemplaar dat makkelijk in mijn rugzak past tijdens het reizen. Denkelijk een Nikon kijkertje. De ringerskaart wordt dus vanaf nu volledig (was eigenlijk al een tijdje zo) getrokken.