De witte vuilnisbrigade, aasgieren.

aasgier0001.jpg

We gaan nog eens terug in de tijd en richting Bulgarije. Want op deze schitterende fototrip had ik het genoegen om kennis te maken met de medewerkers van het project rond gieren. Het probleem was (en is nog steeds) dat heel wat gieren het loodje leggen omdat de boeren in hun regio vergiftigde kadavers neerleggen om wolven of andere soorten te verdelgen. Niet altijd legaal maar het gebeurt nog steeds.

Offeraltaar.

En er werd dan ook een project opgestart waar vrijwilligers de gieren “zuivere” kadavers aanbieden op vaste voederplaatsen om te voorkomen dat ze aan de vergiftigde beesten gaan eten. Ze bouwen daarvoor echte offeraltaren. Grote platformen in de bergen gebouwd met grote stenen platen. Een beetje Stonehenge in het klein. En één van deze voederplaatsen werd ingericht als fotohut.

Stinkend tripje.

En wij kregen de kans om vanuit deze hut een dagje gieren te spotten. ‘s Morgens voor dag en dauw stapten we in de auto van onze gids en reden we achter een wagen met daarin een paar vrijwilligers aan. Het verdachte geurtje onderweg bleek te komen van een dode koe die onder een zeil op hun aanhangwagen lag te hobbelen. Het lokaas voor onze fotomodellen. Wij gingen in het donker de hut binnen die mooi ruim bleek (een beetje laag, maar we gingen toch de meeste zittend doorbrengen) met de minimale voorzieningen. Ons toilet bleek een pispot in de hoek. Elk kreeg een eigen kijkgat waar je net met de lens door kon. En dat met een oude doek bedekt was. De raad die we kregen was om zo weinig mogelijk te praten en vooral niet te bewegen als de gieren zouden aankomen. Onze gids verdween met de boodschap dat hij ons ‘s avonds terug kwam oppikken.

Schuwe vaaltjes.

Onze eerste bezoeker was een zoogdier. Jammer genoeg geen spectaculaire soort zoals wolven of beren. Maar de lokale hond die blijkbaar goed wist waar hij een lekker stukje vlees kon vinden. Maar toen de schaduwen van overvliegende vale gieren op het karkas vielen koos hij snel het hazenpad. Maar we bleven toch nog een hele tijd op onze honger zitten wat fotomomenten betrof. De vale gieren kozen er voor om vlak achter een heuveltje te gaan zitten waar blijkbaar nog wat restjes van de voorbije dagen lag. Daardoor kregen we enkel af en toe een kale kop te zien. En na een paar uren vloog de ganse bende op zonder dat wij ze op de gevoelige plaat hadden kunnen zetten.

Geelkopkes.

Maar gelukkig kregen we een andere soort voor de lens. Drie aasgieren waren iets stouter en landden vlak bij het karkas. En ze trakteerden ons op heel wat activiteit en gevechten voor de beste stukjes. Ze wandelden met hun snavel vol met lekker orgaanvlees parmantig voor de hut door. Wij durfden niet ademen of spreken uit angst om deze mooie vogels te verjagen. Maar al gauw bleek dat ze weinig aandacht schonken aan het gefluister dat uit die  hoop stenen kwam. En dan begonnen we dan maar als gekken te klikken met een mooie reeks beelden tot gevolg. Zonder twijfel één van de hoogtepunten van onze rondreis door Bulgarije.

aasgier0001-3.jpg

aasgier0001-4.jpg

aasgier0001-2.jpg