Te vroeg en te laat.

Bezet.

Dit weekend mijn eerste controleronde van de steenuilkasten afgerond. Ik heb 90 kasten bezocht en nagekeken of ze in orde waren voor het komende broedseizoen. En op heel wat plaatsen waren de nieuwe (of vaak oude) bewoners al thuis. In 20 nestkasten zaten vader en moeder steenuil al gezellig samen. Op 17 locaties was er eentje nog niet daar of al op stap, dus één adulte steenuil in de kast. En in 4 kasten vond ik sporen van bewoning, braakballen, slagpennen of een mooi nestkuiltje. Als die allemaal zorgen voor nakomelingen dan wordt het aantal broedparen van de voorbije jaren met glans geklopt. Van de steenuiltjes die ik aantrof waren er 35 geringd en 16 kregen een ring rond hun pootje. Je zal merken dat de rekening niet klopt. Dat komt omdat er bij waren die het hazenpad (of in dit geval uilenpad) kozen voor ik ze vast kon krijgen.

steenuil0001-2.jpg

Ook enkele kasten in laagstam kregen nieuwe bewoners.

Misrekend.

Zaterdag was het de bedoeling om mijn eerste ringsessie van de voorjaarstrek te houden. Maar dat bleek een maat voor niets. Blijkbaar was mijn doelgroep nog niet aangekomen of onderweg. En dan kwam daar nog eens bij dat ik mij ook nog eens misrekende wat de zonsopgang betrof. Normaal moeten de netten openstaan een dik vuur voor zonsopgang. Maar inplaats van de wekker werd ik gewekt door zingende merels. En toen ik aankwam op de ringplek was het al licht aan het worden. Ook niet ideaal om een succesvolle vangst te hebben. Ik ving dan ook het geweldige aantal van twee vogels. Een merel man die al geringd was (misschien wel degene die mij uit mijn bed had gezongen?) en een ongeringde koolmees. Hopelijk is deze valse start geen maatstaf voor de rest van het voorjaar.

merel0001-2.jpg

Vingers natellen.

Zondag dan met Eddy op pad om onze bosuilenkasten te gaan controleren. Want deze vroege broeders kunnen nu al met pulli liggen. Het aantal nestkasten is door de jaren heen sterk geslonken. Slechts vier op ons lijstje. En dan bleken er drie daarvan nog onbewoond. In één kwam moeder bosuil naar buiten toen we aankwamen en dan bleek ze ook nog eens pas met eieren te zitten. Dat is dus binnen een viertal weken terugkomen. Deze kasten controleren is trouwens een spannende bezigheid. De makers er van hebben het nagelaten om een controleluikje te voorzien. Dus mag degene die naar boven gaat (dat liet ik dus stiekem aan Eddy over) blindelings zijn hand in de kast steken via het invlieggat. Vooraf wordt er dan wel stevig op de kast geklopt. Maar je weet nooit of er geen boze bosuil of nog erger een bijtgrage steenmarter op je zit te wachten. Ik ben dan ook blij als Eddy na de controles al zijn vingers nog heeft.

bosuil0001.jpg

Deze zat nog in mijn foto-archief. Je kan de gevreesde klauwen mooi bewonderen.