Pallas’ boszanger, check.

pallas0001-2.jpg

Nog eens een twitchke gedaan.

Het was lang geleden dat ik nog eens op zoek was gegaan naar een op het internet gemelde zeldzaamheid. Maar een pallas’ boszanger in De Maten kon ik toch niet laten liggen. Hoewel de kans bestond dat het beestje al het verre noorden had gekozen (want daar moet hij uiteindelijk terecht komen). Want deze schitterende dwaalgast werd al een heel tijdje geleden ontdekt en bijna dagelijks bekeken door heel wat vogelkijkers.

En dat hij zich mooi liet zien bewezen de vele foto’s. Het was trouwens een foto van de ontdekker die de bal aan het rollen bracht. Eerst werd het vogeltje gemeld als bladkoning (een begrijpelijke vergissing want die twee lijken wel wat op elkaar), maar uit de foto’s bleek dat het toch om zijn nog iets meer getekende neefje de pallas’ boszanger ging.

Dus besloot ik om al mijn twitchersgerief nog eens uit de kast te halen en naar Diepenbeek te rijden om een twitchke te doen. Na wat zoeken vond ik de plek waar het beestje al weken rondhuppelde en zong (wat ook niet vaak werd vastgesteld op Belgisch grondgebied van deze soort). De aanwijzing waren een drietal aanwezigen met fototoestellen met zeer lange (en dus ook dure) telelenzen. Geen bezwaar hiertegen want ooit heb ik ook met zo een kanon (op een canon trouwens, waarmee ik de vete tussen de canon- en nikon-kampen nog even aanwakker) rondgesleurd. 

Nadat ik goedemiddag had gezegd kon ik even de omgeving afspeuren naar de aanwezige biodiversiteit. Die bleek te bestaan uit zingende tjiftjaffen (die waren blijkbaar massaal aangekomen) en een paar vuurgoudhaantjes. Op mijn vraag of de pallas nog gezien was kreeg ik een bevestigend antwoord van mijn buurman. Hij vertelde dat de man die net vertrok hem een uurtje geleden nog op foto had gezet en dat de man die naast hem stond dat ook had gedaan. Dus de hoop dat ik hem ging zien was dus al wat groter.

Maar blijkbaar werd ons geduld stevig op de proef gesteld. Hierdoor werd er iets meer gecommuniceerd met de aanwezige fotografen. En toen kwam ik tot de conclusie dat deze goed uitgeruste fotografen hun ornithologische kennis vrij beperkt bleek. Mijn buurman toonde mij een foto die hij had genomen van een vuurgoudhaantje. “Dit is toch een gewoon goudhaantje want hij heeft een geel streepje op zijn kop ?”. Hier moest ik even toelichten dat dit een vrouwtje was en dat de opvallende wenkbrauwstreep de clou was om er een vuurgoudhaantje van te maken. En dat mannetjes oranjerode kruinveren hebben en vrouwtjes gele. Iets later vertrok hij met de mededeling dat de pallas niet voor vandaag zou zijn.

Hierdoor kwam ik in gesprek met de andere fotograaf. Hij had de pallas dus op foto gezet en beschreef met de nodige details het moment dat hij dit had kunnen verwezenlijken. Fier toonde hij mij de schitterende foto’s van… een tjiftjaf. Toen ik hem dit met enige voorzichtigheid om zijn eer niet te krenken mededeelde was er toch een zweem van teleurstelling aanwezig. Ook de volgende beelden die hij mij toonde waren tjiffen. En de uitspraak die hij dan deed moest ik toch even laten bezinken. “Ja, ik dacht het al want ik weet niet hoe zo een pallas er eigenlijk uitziet”.

Ik stond hier dus met twee (ondertussen nog maar eentje) bezitters van peperduur materiaal om vogels te fotograferen die heel weinig van die beestjes bleken te weten. Gelukkig de uitzonderingen op de regel want de meeste vogelfotografen die ik ken zijn goede en gedreven vogelkijkers die hun soorten zeer goed kennen. Misschien toch een goede tip voor deze twee collega vogelkijkers (moesten ze mijn blog ooit eens lezen). Leer je soorten kennen en als je een trip plant naar een bepaalde soort die je wil fotograferen en niet of niet goed kent kan je misschien vooraf eens kijken in een vogelgids hoe dat beestje er nu eigenlijk uitziet. Het viel mij ook op dat geen van beide heren een verrekijker of een vogelgids bijhad. Hun fototoestel met lange toeter bleek hun enige “wapen”. 

Iets later vertrok ook deze meneer met dezelfde mededeling als zijn collega. ” Het zal niet voor vandaag zijn”. En terwijl ik deze gesprekken nog aan het verwerken was sprong er plots een groen-geel vogeltje voorbij. Jawel, daar was de pallas boszanger. Ik heb hem zeker tien minuten mooi kunnen bekijken met mijn verrekijker. Hij was druk bezig met het zoeken naar insecten en meerdere keren stopte hij hier even mee om een deuntje te zingen. Puur genieten. Uiteindelijk had ik ook nog even tijd om een paar (slechte en alles behalve beeldvullende) foto’s te maken met mijn iets bescheidener materiaal. Pallas’ boszanger in Limburg… check.