Gele rakker terug in het land.

Exotisch.

Vorig weekend hoorde ik hem terug voor het eerst dit jaar. De wielewaal is terug van zijn jaarlijkse trip naar Afrika. Met zijn knalgeel verenkleed is het eerder een vogel die je in een of ander exotisch land verwacht. Maar het is één van onze broedvogels. Hij verkiest beekvalleien en bouwt zijn hangende nest heel hoog in de kruinen. Hier is dat meestal in populieren. Maar in Hongarije vonden we hem ook in wilgen of andere loofbomen. De stelling dat de soort zou verdwijnen als er geen populieren meer zouden zijn klopt dan ook niet volgens mij. Maar er moeten natuurlijk wel andere alternatieven zijn.

wielewaal0001-2.jpg

Jodelaar.

Je hoort hem meer dan dat je hem ziet. Ondanks zijn flashy verenkleed is hij zeer moeilijk om te zien. Blijkbaar zijn deze kleuren de ideale camouflage in zijn leefgebied. Horen doe je hem des te beter. Met zijn kenmerkende jodelende roep laat hij weten dat hij er is. Vaak heb ik lang zitten zoeken in de boomtoppen naar deze gele rakker. Maar dikwijls zonder resultaat. Als hun jongen zijn uitgevlogen dan laat hij zich iets makkelijker zien. Dan is hij druk bezig met het bij elkaar houden van zijn kroost en worden ze iets minder voorzichtig.

wielewaal0001.jpg

Vechtersbaas.

Het zijn trouwens felle kerels die wielewalen. Zo vergeet ik nooit mijn waarneming van een vrouwtje sperwer, toch ook niet de kleinste uit de serie roofvogels die we hier hebben, op de vlucht voor twee gele schichten. Blijkbaar was mevrouw sperwer iets te dicht het nest genaderd en werd ze dan ook even over de grens gejaagd. 

Nadien kon ik één van de wielewalen nog mooi bekijken terwijl hij luid roepend op een dode tak van een populier de overwinning zat uit te bazuinen. Een minderwaardigheidscomplex kan je deze gele rakkers niet echt meegeven.