Goddank, het is bloedheet.

Uitkijkend over een grote zandgroeve onder een brandende zon met meer dan 30°C en het geluid van bijeneters in de lucht. Op vakantie in het zuiden van Frankrijk ? Neen, ik sta met mijn beide voeten op Limburgse bodem in het wereldvermaarde Zichen-Zussen-Bolder.

Eerste.

Want daar is de voorbije dagen een paartje bijeneters met maar liefst vijf uitgevlogen jongen de attractie van vogelkijkend Limburg en daarbuiten. Ik sta er eenzaam en alleen met mijn telescoop tussen een zestal medekijkers met fototoestellen met heel lange lenzen (en denkelijk ook heel dure). Als ze mij even uit het oog verloren zijn maak ik wat beelden met mijn smartphone door de telescoop. Ik wil me hier dan ook niet nodeloos belachelijk maken. En de rest van de tijd geniet ik van deze kleurrijke dwaalgasten. Volgens mij voor Zuid-Limburg dan ook nog eens het eerste geslaagde broedgeval voor deze zuiderse soort (ondertussen werd ik er op attent gemaakt dat het nest zich net buiten de Limburgse grenzen bevond, maar daar kan ik ook perfect mee leven). Als ik de adulte vogels een grote libel uit de lucht zie plukken om er dan minutenlang mee te worstelen denk ik zelfs even “lang leve de opwarming van de aarde”. Maar heel snel herpak ik mij en weet dat de voordelen belange na niet opwegen tegen alle nadelen die ons nog te wachten staan. Maar toch even genieten van een voordeeltje…bijeneters op nog geen half uurtje van mijn deur.

17948016

Foto : Peter Gabriels

Verkeerde keuze.

Dat er soorten opduiken en nog gaan opduiken waar we vroeger alleen maar van konden dromen is een feit. Wat planten, vlinders en insecten betreft is er al een stevig lijstje opgebouwd. En ook de vogels zijn aan hun opmars uit het warme zuiden begonnen. Het gaat natuurlijk veel verder dan het feit dat het hier nu warmer zou worden. Het is een complex verhaal van verschuiving van prooien, zonne-uren, klimaatgordels, plantengemeenschappen en ga zo maar door. Kortom veel te ingewikkeld om hier in een paar zinnen uit te leggen. En trouwens, wie kan het wat schelen. Het besef dat er iets stevig mis aan het lopen is blijkt nog niet echt te zijn doorgedrongen. Gans België, of toch de meerderheid, is superblij met deze hete zomer. En aan de tevreden gezichten van de fotografen rond mij te zien zijn ook zij blij met deze regenboogkleurige gasten.

Buiten deze soort die hier kwam broeden duiken er wel vaker zuiderse dwaalgasten op die de grens tussen warme en koude streken ook even kwijt zijn. Wat gedacht van een grijze wouw in Borlo. Hij werd op woensdag laat gemeld met een mooie reeks bewijsfoto’s. Te laat om er nog naartoe te rijden. Midden in mijn eerste werkweek na het verlof. Van een slechte timing gesproken. De volgende morgen moest ik mijn lieftallige echtgenote gaan afzetten in Gingelom voor een uitstapje naar de kust. En dan op tijd naar het werk. Zou ik toch niet even langs Borlo rijden ? Misschien zat hij er nog ? Het was daar vlakbij. Wetende dat als ik er aankwam en ik hem niet dadelijk zou vinden de kans groot was dat ik te lang zou blijven hangen. Dus dan toch maar gekozen om dadelijk terug naar huis te rijden. En dit bleek de verkeerde keuze. Want had ik deze kleine omweg gemaakt dan stond deze soort nu te blinken op mijn Belgische lijst. Hij werd door enkele meer gedreven vogelkijkers gezien net op het moment dat ik mijn vrouwtje een goede reis wenste. Tja, een echte twitcher zal ik wel nooit meer worden. Maar niet getreurd. Want gelukkig zijn er dankzij ons gehannes met onze aardkloot nog wel meer grijze wouwtjes op komst. Gelukkig…

grijze wouw0001

Mijn voorlopig enige grijze wouw, een Spaans exemplaar.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s