Keuze-stress.

305c4ec821a6ac88bc2f344fc7210cab

Het is weer zo ver. En de schuld ligt bij SOVON, ‘t Bokje, Likona, Werkgroep Tongeren en De Vogelwerkgroep Fruitstreek. De voorbij 14 dagen kwam ik elk van hen in mijn agenda tegen. En telkens was het een plezante, boeiende en inspirerende activiteit.

Alles of niets.

Bij SOVON hoorde ik weer een heleboel lezingen die mijn kop volpropten met ideeën. Na onze 30-jarige viering van de Wellense natuurvereniging ‘t Bokje kroop in met een nazinderende boost onder de lakens. Na de bijeenkomst van de Likona Vogelwerkgroep reed ik al nadenkend over wat we konden doen met onze eigen vogelwerkgroep naar huis. Na een praatje met mijn collega ringers van de werkgroep Tongeren had ik weer een lijstje met dingen die ik zeker nog eens moest doen. En na een after-birding tooggesprekje na de wandeling van Vogelwerkgroep Fruitstreek kwam ik thuis met weer andere voornemens. Te veel, veel te veel en veel te weinig tijd. Wat een frustratie.

Ooievaar of geen ooievaar.

Ik haal er een voorval uit om te illustreren met wat voor een dilemma ik zit. Op de bijeenkomst van de Likona Vogelwerkgroep werden de bijzondere broedvogels overlopen. Dit project heeft als doel om een beeld te krijgen van een aantal zeldzamere broedvogels in Vlaanderen. En dit door systematisch elk jaar heel Limburg af te schuimen en waarnemingen van broedgevallen door te geven. Een prima plan, maar werkt het wel ?

Want toen er werd gezegd dat de ooievaar dit jaar een jaartje ging overslaan kwam er dadelijk protest uit de zaal. Nu bleek dat het bekende koppel wel degelijk gebroed had en vier jongen had grootgebracht. Ze waren zelfs geringd. Dan flits er dadelijk de bedenking door mijn hoofd. “Waar zijn we mee bezig ? Dit moet en kan toch beter.” Met als gevolg een mail met mijn ideeën over hoe we beter en correcter kunnen gaan tellen met onze eigen werkgroep. Maar die komen dan op de hoop van de voornemens “huiszwaluwen opvolgen”, “buizerd fotograferen om de kijken of de koppels plaatstrouw zijn”, “vogelaars interviewen”, “grauwe klauwieren tellen”, “horsten van roofvogels zoeken”, “thuis op de voederplaats gaan ringen”, “torenvalkjes een ring aan de poot doen” en zo kan ik nog een paar pagina’s vullen. Gek word ik er van. Zo veel te doen, zo veel waar we niets over weten, zo veel, zo veel, zo veel.

16779935

De ongeregistreerden.

Wie is die man ?

En dan komt gelukkig iets erna de verlossing van de relativering voorbij. Want ik denk dat er net al ik heel veel mensen met dat gevoel rondlopen in de natuur. Waar zijn we mee bezig ? En waar moet ik mee beginnen ? Wat is het nut ?

En ik denk dat als ik met mijn verrekijker naar een vogel kijk, als ik een vogel loslaat met een ringetje aan de poot of als ik in een Wellense natuurgebied rondloop  de natuur vaak zegt “wie is die man ?”. Als ze mij al opmerkt. Wij zijn maar een molecule in de druppel op de hete plaat in het verhaal van de natuur.

Waarom dan nog iets doen ? Waarom meedoen aan al die projecten ? Waarom samenkomen met al die leuke mensen ? Wel heel simpel. Heel veel molecules maken een druppel en heel veel druppels zorgen dat die hete plaat toch iets afkoelt. En ik ben blijkbaar één van die molecules. En ik wil zo veel mogelijk molecules in die druppel krijgen. Dus blijf ik mijn dikke kop pijnigen met ideeën om mensen te motiveren om met natuur bezig te zijn. En ben ik blij dat ik regelmatig nog molecules tegenkom die meedoen. En durf, neen, wil ik zelfs niet kiezen. Frustrerend ? Neen, plezant.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s