Zwanig weekend.

6 januari 2019 10u60 Lixhe – Pontische meeuw. Larus cachinnans.

dscn0725

Ik start mijn verslag met een beestje van vorige week. Dat haalde toen de lijst niet omdat ik nog niet zeker was van mijn determinatie. Die werd ondertussen bevestigd op basis van mijn foto. Maar ook dankzij de kleurring die deze meeuw rond haar poot droeg. Ik vond hem of haar op een leuke meeuwenlocatie in Lixhe. Daar ligt op een industriezone langs het kanaal een compostbedrijf. Dit staat bij heel wat meeuwen aangeschreven als een echt sterrenrestaurant. Er doken daar dan ook al heel wat leuke meeuwensoorten op. Enige probleem bij meeuwen is,… ze zijn verdomd moeilijk op soort te brengen. Kok-, storm- en kleine mantelmeeuwen lukt nog wel. Maar bij zilvermeeuw wordt het al tricky. En geelpootmeeuw en pontische zijn helemaal van de pot gerukt. Zeker als ze dan nog eens rondparaderen in hun jeugdkleedjes. Bij deze was het mij dus wel gelukt. Vooral omdat ze echt typische kenmerken liet zien.

De kleurring was het middel om mijn determinatie te controleren. En leuk is dat je bij zo een melding ook de hele reeks van waar dat beest nog werd gezien krijgt doorgestuurd. Mijn pontische vriend werd als pulli geringd op 1 juli 2018 in Mietkowski Polen. Daar verbleef hij nog op 5 juli. Op 30 september had hij verdere oorden opgezocht en werd zijn ring afgelezen op de Zeeuwse Banken in de Noordzee. Op 20 oktober zat hij in Ijmuiden in Noord-Holland. Drie dagen later was hij op bezoek in Zeeland aan de Brouwersdam en vanaf 2019 op 1 januari kwam hij ons landje binnen in Herstal om dan door mijzelf afgelezen te worden op 219 dagen na het ringen op 6 januari te Lixhe – Luik.

11 januari 2019 14u04 Schulen – Roodhalsgans. Branta ruficollis.

roodhalsgans0001

Een grauw en miezerig weekend. Dan kan je ofwel in je zetel blijven kniezen of toch naar buiten trekken. Ik deed dat met mijn mobiele kijkhut, de auto. Lekker droog en warm vanuit het autoraam vogeltjes kijken. En dan doe ik dat liefst waar veel water is. Zoals aan de Maas of aan grotere waterplassen. Want er zijn een categorie vogels die bij dit weer wel in hun sas zijn, watervogels. De eendjes, ganzen en zwanen domineerden dan ook mijn weekendlijstje.

Voor eentje moest ik wel de wagen uit. Hoewel ik vanuit mijn warm en droog plekje de groep ganzen kon zien was een nadere inspectie toch nodig om die  speciale gans er uit te pikken. Het verbaast mij elke keer weer hoe je tussen een groep van brandganzen deze fraai getekende gans er telkens heel moeilijk kan uithalen. Een tip : let op de rugkleur. Bij de brandganzen allemaal lichtgrijs, bij de roodhalsgans zwart. En zo kon ik hem of haar dan toch ontdekken. Hoewel de kans groot is dat het op een escape (ontsnapt exemplaar) gaat was ik er toch heel blij mee. Het zijn dan ook juweeltjes.

12 januari 2019 10u05 Kessenich – Kuifduiker. Podiceps auritus.

kuifduiker0001-2

Op zaterdagvoormiddag was het even droog. Gelukkig, want ik had een uitstap naar de Maaskant gepland. Kessenich om precies te zijn. Daar ligt een prachtig gebied van Limburgs Landschap waar de voorbije dagen maar liefst drie “rode” soorten waren gezien. Ik wilde er wel één of twee van meepikken.

Na een mooie wandeling over een dijk tussen twee waterplassen zette ik mijn telescoop neer om over de plas te kijken waar de kuifduiker voor het laatst werd gezien. De opdracht was om beesten te zoeken die op futen lijken maar dan met een veel witter kleed. In dat winterkleed heb je dan twee kansen, ofwel een kuifduiker, ofwel een geoord fuutje. Kwestie is dan naar de vorm van de kop (bij kuifduiker vlak, bij geoorde fuut puntig) te kijken en naar het zwart op de kruin (bij kuifduiker blijft dit boven het oog, bij geoorde een stuk er onder). Gelukkig werd dit huiswerk al gemaakt door de mensen die dit beestje hadden gezien de voorbije dagen. En jawel, tussen een groep meerkoeten dobberde dan ook de gemelde kuifduiker. Zelfs in winterkleed een fraai ding.

12 januari 2019 10u16 Kessenich – Roodhalsfuut. Podiceps grisegena.

roodhalsfuut0001-2

Eentje gezien, nog twee te gaan. Dus ging ik op zoek naar de sneeuwgors die daar werd gezien. De moeilijkste van de drie. Na wat puzzelwerk had ik de mogelijke plek denkelijk gevonden. Dat werd wat zoeken.

Maar plots zag ik vanuit mijn ooghoek een donkere fuut vlak bij de oever dobberen. Zou het… ? Inderdaad, ik keek naar een mooie roodhalsfuut in winterkleed en dit vlakbij. Je kan hem herkennen aan het donkerdere kleed in vergelijking met de fuut en de opvallend gele basis van de snavel. Even later zat hij zelfs nog dichterbij dan de eerste keer. Twee op drie. Niet slecht.

12 januari 2019 11u12 Kessenich – Sneeuwgors. Plectrophenax nivalis.

sneeuwgors0001

Nummer drie bleek een ander paar mouwen. Sneeuwgorzen zijn vaak heel makke beestjes. Dat heeft als voordeel dat je ze redelijk dicht kan benaderen en er dan prachtige foto’s kan van maken. Nadeel is dat ze pas heel laat opvliegen en je er dus bij manier van spreken bijna moet op trappen voor je ze ziet. Mijn zoektocht langs de ganse dijk bleef vruchteloos en ik besloot om terug richting Wellen te rijden. Op mijn terugweg kwam ik Bart H. tegen. En we besloten om samen naar de sneeuwgors te gaan zoeken. Dat bleek een goed idee, want Bart stootte het beestje op en hij ging iets verder vlak bij de waterlijn terug neer. Daar moest ik nog even zoeken waar hij nu juist zat. Het bewijs dat zijn verenpakje de ideale manier is om op te gaan in een omgeving met allemaal zandkleuren en keien. Maar even later kon ik hem in al zijn glorie bewonderen. Drie op drie, dat ga ik niet vaak meer meemaken.

13 januari 2019 9u51 Rummen – Wilde zwaan. Cygnus cygnus

dscn0842

Hoewel ik deze soort al binnen had, zelfs op mijn Fruitstreek-lijst, besloot ik toch om zondagvoormiddag naar Rummen te rijden. Enerzijds omdat het weer weer grauw en miezerig was en een wandeling er niet echt in zat. Maar vooral omdat ze zo mooi zijn, die wilde zwanen. Met een paartje knobbelzwanen in Kessenich en een mooie groep kleine zwanen in Bree was het zwanenlijstje trouwens redelijk mooi gevuld dit weekend.

Op de locatie die werd aangegeven op waarnemingen.be door vorige ontdekkers bleken ze niet meer te zitten. Dus dat werd rondrijden geblazen. Met niet zo heel veel succes. Elke akker en weide werd afgespeurd, maar geen grote witte vogels te zien. Ook hier besloot ik om naar mijn volgende bestemming te rijden. En dan zag ik plots een groep witte beesten zitten op een akker. Gevonden ! Ik kon ze even later vanaf de andere kant vanuit een fruitplantage mooi bekijken. Schitterend.

Tussenstand 77 soorten.

dsc08517

Nummer 77 op mijn jaarlijst werd een watersnip Gallinago gellinago, gezien op 13 januari 2019 om 11u37 in Hoepertingen – Helshoven. Geen mega-score, maar met twee miezerige weekends op rij dit jaar toch niet zo slecht. 52 soorten daarvan staan ook op mijn Fruitstreek-lijst. Wordt vervolgd.

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s