Twitchers-DNA

gieren0001-3

Ergens zit het toch nog verborgen. Dat laatste restje twitchers-DNA. Het eerste bewijs kwam er begin mei toen in Schriek een monniksgier werd gezien. Op dat moment had ik al de drang om in mijn auto te springen en de rit aan te vatten naar deze nieuwe Belg voor mij. Maar het zou echt niet beleefd geweest zijn om mijn companen die een handje kwamen helpen bij het ringen van de steenuiltjes zo maar verweesd in het veld achter te laten. Dus ging deze kans met enige spijt in het hart aan mij voorbij.

2de kans

Ondertussen was deze teleurstelling al helemaal weggeëbt. Tot er op 20 mei een foto verscheen op waarnemingen van opnieuw een monniksgier. Deze keer zelfs een heel stuk dichterbij en in het gezelschap van een vale gier. Die avond kreeg ik de melding pas voor ogen toen het zonnetje al een tijdje verdwenen was. Maar ik nam mij op dat moment voor om de volgende morgen zeker eens een kijkje te gaan nemen. Het twitchers-bloed stroomde weer even als nooit tevoren.

Wanhoop

En nog voor de zon terug op was stond ik met mijn verrekijker over een nog veel te donker veld te turen hopende op een donkere bult aan de horizon van de akkers. Want op dat moment zou dat de enige aanwijzing kunnen zijn van de aanwezigheid van gieren. De vogels moesten de nacht hier hebben doorgebracht want ze hadden er tot zonsondergang gezeten. Maar je weet nooit. Toen even later het eerste daglicht de donkere omgeving wat meer herkenbare contouren gaf kwam ik een lotgenoot tegen. Ook hij was op zoek naar de gieren, maar draaide het mes van de mogelijke teleurstelling nog even rond door te vertellen hoe mooi hij de beide reuzen gisteren had gezien. Met enige wanhoop reed ik dus verder op zoek naar die nieuwe Belg. En achter de bocht had ik mijn eerste hoop veren op een akker. Jammer genoeg, de vale gier. Een nieuwe jaarsoort en ook geen jaarlijkse vondst, maar toch. Die monniksgier was er niet bij.

Ritje extra

Hopende dat hij wel naar zijn vluchtpartner zou terugkeren bleven we hier nog even posten. Maar het bleef met het turen naar de vale gier die duidelijk aan het oefenen was om mee te doen bij een kampioenschap levend standbeeld. En de tijd begon te dringen. Ik moest voor het werk om half 10 op een studiedag zijn. Jammer, het zou bij die vale blijven. Wat teleurgesteld reed ik naar huis waar ik na een verkwikkende douche nog snel een boterhammetje naar binnen speelde. En dan kwam plots het bericht dat de monniksgier terug ter plaatse was. Met een duidelijke foto van beide beesten erbij. Dankzij google maps kwam ik te weten dat een snel bezoek nog net ging lukken. Dus terug de wagen in en richting Hees om iets later samen met een ondertussen talrijk opgekomen vogelaars de monniksgier aan mijn Belgische lijs toe te voegen.

En zo kwam ik dan toch nog mooi op tijd op mijn studiedag aan. Aan de spreker die mij zag zitten in zijn publiek met een brede smile op mijn bakkes. Ik moet je teleurstellen. Dat had niets te maken met je (overigens) boeiende lezing maar alles met een reusachtige roofvogel die de rest van de dag de aandacht kreeg die hij verdiende in het akkerland van Hees. Sorry.