Killer-buizerds

We schakelen op dit moment stilaan over op buizerd-modus. De meeste steenuilen zijn geringd en bij onze torenvalkjes wordt de lijst van gecontroleerde nestkasten stilaan langer dan die van nog-niet-gecontroleerden.

Manchete

Met een 10tal bezette buizerdnesten mag ik zeker niet klagen, maar toch. Mijn jaarlijks voornemen om grondiger op zoek te gaan naar horsten blijft telkens steken in mijn lade van goede maar niet uitgevoerde plannen. Zoeken is het juiste woord, zeker nu. Ik zou jullie een heroïsch verhaal van gevaarlijke zoektochten gewapend met machetes door ondoordringbare bossen kunnen opdissen met gevaarlijke ontmoetingen achter elke struik of boom. Maar de waarheid is wat minder spectaculair. Tenzij je okselhoge brandnetels ook onder de noemer van ondoordringbare wildernis plaatst, is het vaak wat minder spectaculair. En dat okselhoge is geen verzinsel. Dat kan ik op dit moment nog bewijzen met een branderig gevoel op deze hoogte van mijn lichaam. Dit heb ik te danken aan een paartje dat er voor koos om in een populier te gaan zitten omringd door een dichte begroeiing van distels en netels. Goede keuze voor hun veiligheid, iets minder voor mijn vel.

Zero

Neen, ik vond er dit jaar twee van de tien door gewoon onderweg wat op de verkeersborden te letten. Niet echt de meest spectaculaire manier. Al rijdend kwam ik deze meldingen tegen.

IMG_20190531_123653

De simpele opdracht is dan om langs de weg alle hoge bomen af te speuren om dan stomweg het nest te ontdekken. Meestal dankzij een aantal stevige strontstrepen op de takken er rond. Iedereen die nu denkt dat ik dit nest al sluipend moet benaderen om de vervaarlijke klauwen van deze agressieve roofvogel te ontwijken zit er stevig naast.

Blijkbaar krijgt onze buizerd tegenwoordig heel snel de stempel van “aanvallend” opgekleefd. Een ouder die, als iemand in de buurt van het nest komt, voorbijvliegend alarmeert met een kenmerkende “piuuuw”-roep mag zich verwachten aan een interview van de plaatselijke krantenreporter om dan met naam en toenaam en tot zijn schande in de krant te komen.

Nu zijn er inderdaad uitzonderlijk buizerds die het dan toch wagen om een schijnaanval uit te voeren. En dan is er al eentje die er in slaagt om een mensenhoofd te raken. Ik kan dit niet ontkennen. Want de angstaanjagende verhalen van (meestal) joggers die in hun betoog termen als “open hoofdwondes” en “langs mijn wangen stromend bloed” niet schuwen staan zwart op wit in mijn krant. Elk voorjaar opnieuw. Maar dit zijn echt de minderheden. Ik zou zelfs de wereldberoemde quote van een al even wereldberoemd renner wiens naam mij hier ontsnapt durven gebruiken. Het gaat om zero zero zero zero zero zero zero zero cinquo procent van alle buizerds die ons landje uitkozen om te gaan broeden.

Oortjes

Zelf hebben wij nog nooit meegemaakt dat een buizerd ons verjoeg van het nest. En wij zitten toch wel heel dicht bij zijn jongen. Sterker nog, onze klimmer staat vaak vlak bij het nest en neemt de jongen er uit zodat ik ze (veilig op de grond beneden) kan ringen. Buiten een ongeruste oudervogel die even polshoogte komt nemen was er tot heden nog geen bloederige confrontatie te noteren.

En ook de beelden die de klimmers maakten van de jongen in het nest vlak voor of na het ringen geven ons geen enkele bewijs over het bestaan van killer-buizerds. Zo hopen we elke keer dat we de resten van een joggende medemens of minstens zijn petje of oortjes van zijn iphone gaan vinden in het nest. Maar ook deze keer bleef het beperkt tot wat muizen een een onfortuinlijke mol. We blijven hopen.

IMG-20190602-WA0002

Foto Eddy Colson

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s